Sunday, September 29, 2013

Ar Ámharaí an tSaoil


Arú inné, thug An Cosantóir faoi deara go raibh talamh suaite i measc na bplandaí gar don phríomhdhoras agus go raibh fuílleach nead foiche ina lár.  Yellow jackets (Vesupula maculifrons) ab ea iad agus cealg thar a bheith pianmhar ag an gcineál baineann díobh.  Chinneamar ar iad a dhíothú roimh dul a chodladh dúinn.  Amach linn thart ar a haon déag, lóchrann an duine againn agus spraechanna nimhneach im lámh.  Dhírigh mé m’aire agus mo lóchrann go huile is go hiomlán ar an nead agus spraeáil mé í agus an talamh mórthimpeall uirthi go raibh an canna ídithe. 
Agus an jab críochnaithe agam arsa An Cosantóir liom.
“An bhfaca tú sin?”
“Caidé?”
“Scúnc a rith thar do chosa agus tú ag spraeáil.”
“Scúnc!!  Ag magadh fúm atá tú.”
“Ní raibh mo lóchrann dírithe ar an nead agus níl dabht ar bith ach gur scúnc a bhí ann.  Tá an stríoca bán agus an eireaball sin do-amhrais.”
Agus an bheirt againn ar tí bualadh chun bóthair i dtreo na hIodáile, nach ormsa a bhí an t-ádh nár bhac an créatúir liom, nó bí cinnte de nach ligfí ar bord eitleáin mé agus aon phioc de rian na spraeála orm.