Thursday, September 15, 2011

Féasta Fataí

Ráth Chairn, Satharn 17 Meán Fómhair 2011
Fáilte Romhat bheith linn


rathcairn@eircom.net

Monday, September 12, 2011

Tomhais agus Meáigh agus Comhair



Tráth dá raibh, b’ionadh le Dennis go raibh a fhios agam go dtí an punt is giorra cá mhéad súnna craoibhe a bhí bainte agam an bhliain sin. Ach sin is nádúr dom; tomhais, meáigh agus comhair. Ar ndóigh, is féidir dul thar fóir lena leithéid, ach ó uair go chéile, nochtar iontas beag duit.

I mbliana bhain mé 80 punt prátaí as an dá cheapach bheaga ardaithe ina raibh siad ag fás. Iad breá mar phrátaí, mar a fheiceann sibh sa phictiúr. Agus mé ag fáiltiú rompu, rith ceist liom. Ar mhaith mar bharr é? Conas ar sheas sé i gcomparáid leis an bhfeirmeoireacht phroifisiúnta? Ní túisce ceist ná meáigh, tomhais agus ríomh.

80 punt/64 troigh chearnach = 27.3 tonna/acra.
Gnátairgeacht prátaí in Idaho: 19.5 tonna/acra. (tonna Meiriceánach: 2000 punt = tonna)

Ar ndóigh, ba mhéithe m’ithir ná a n-ithir siadsan, doimhne 2.5 troigh d’ithir mhéith dhubh agus mar a dúirt mé i gcás turgnamh eile, is do-dhéanta tátal a bhaint as turgnamh le N=1.

Sunday, September 11, 2011

An Lá Atá Inniu Ann

Deich mbliana, agus gan smacht agam fós ar na deora ar chuimhneamh dom an lá úd. An fhearg tráite roinnt, ach an cumha agus an dólás ina mbeo ionam i gcónaí.

“Níl cara ag cumha ach cuimhne”, a deirtear, agus um an taca seo bliana tagann an bhrionglóid chéanna chugam istoíche; daoine ag léim as na túir.

Cuí an chéad léamh ag an Aifreann inniu.

“Fearg agus fraoch, is duáilcí déistineacha iad sin.” (Síorach, 27, 30) agus nach dó sin a bhí Áine ag tagairt le déanaí agus nárbh in b’ábhar do sheanmóir an tsagairt ar maidin? Ach ba é a bhí mar cheirín ar m’intinn shuaite ná an t-iomann le linn Comaoineach.

‘And I will raise them up, and I w ill raise them up, and I will raise them up on the Last Last Day.’ (I Am The Bread of Life, le Suzanna Toolan.)

Saturday, September 3, 2011

Spuds


Seans gur cuimhin libh go raibh an dúchan ar gach práta sa ghairdín trí bliana ó shin. In Éirinn, chun a leithéid a sheachaint, caitear cúig bliain a bheith caite roimh chur do phrátaí san ithir chéanna. Dea-comhairle, ach chuaigh mé sa seans gur leor trí bliana anseo cionn id gur théamh mé na ceapacha ionfhabhtaithe trí plaisteach dubh a chur orthu feadh gach samhraidh.

Chuaigh mé ar thóir póiríní a luaithe is a bhláthaigh na plandaí (agus ba bhlasta iad) Anois agus na duilleoga orthu ag tosú ag feo, bhí sé in am dom féachaint cén príomhbharr a bheadh agam. Níor bharr go dtí é. Caith súil orthu. Seo an barr in éagmais na bpóiríní a raibh 4 cinn ann. Chuile rud eile lota ach ‘the lowly spud’ i mbarr réime.

Friday, September 2, 2011

Slad Irene



Agus mé im dhéagóir, mé i bhfeirg arís le m’athair, chuaigh mé ag snámh liom féin (rud a bhí glan i gcoinne rialacha na clainne) ar chladaigh sna Clocha Liatha mar a rabhamar ar saoire. Dóbair dom bá agus ach gur chaith tonn mhór suas ar an gcladach mé, bhí mo phort seinnte. Ón lá sin i leith, ní theannaim leis an uisce; ní sa mhuir, ní i linn snámha, agus is cúis imní dom é má bhíonn orm oíche a chaitheamh in óstán i ngar d’uisce.

Ó d’fhill muid ar an gcósta thoir breis is fiche bliain ó shin, tairgeadh cábáin agus tithe beaga cois cladaigh dúinn ar phraghas an-réasúnta, ach ainneoin lé leis an bhfarraige a bheith ag an gCosantóir, ní raibh mé sásta glacadh le margadh ar bith, cuma cé chomh mealltach is a bhí sé.

Níl teacht ar oiread is ceann amháin de chábáin chois fharraige ár ngaolta, ár gcomharsana agus ár gcairde i ndiaidh ruathar Irene ar an gcósta. Ní fhaca slad go dtí é. Go fiú an dúshraith réabtha as an talamh, agus na bailte beaga agus na sráidbhailte ar an gcósta, tá siad uilig in éagmais cumhachta leictreachais fós agus beidh go ceann cúpla lá eile, ar a laghad.

OK, sin scéal na ndaoine cois farraige. Cad faoi ár mbaile atá 15 míle ón gcósta? Well, tá an leictreachas arís ag chuile theach, ach inné féin bhí cúpla céad teach ina éagmais. Sa stát ina iomlán tá breis is 300,000 custaiméir in éagmais cumhachta go fóill agus iad ag éirí teasaí, dar leis na ‘talking heads’ ar an teilifís. Muidne, ar bharr an chnoic, níor baineadh leis an teach, a bheag nó a mhór, ainneoin neart na gaoithe, ach leagadh 5 chrann ag bun an ghairdín, fáibhile (Fagus grandifolia ) 50 bliain ina measc, maille le conbhaiscne amháin de chuid an Chosantóra. Rinneadh slad ar ghiolcaigh na súnna craoibhe agus treascraíodh na trátaí. Dé réir mo mhéadar báistí thit 6 orlach orainn i rith 14 uaire, ach ní thomhaiseann mo mhéadar ach go dtí 6 orlach.

Ach mo ghraidhin iad na prátaí. Chuaigh mé á iniúchadh inniu agus mé ag cur críoch le néatú mo ghlasra-ghairdín. Iad réidh chun bhainte, 4-5 práta i ngach fréamh, 8 n-unsa ar a laghad i ngach práta. Sólás don gharraíodóir.