Thursday, September 30, 2010

Aguisín le Bronnadh na nDuaiseanna

Tá an píosa thíos ró-fhada le bheith ceangailte leis an téad faoi ‘Achaidh Aislinge’ agus dá bharr sin is mar theachtaireacht nua a fhoilseoidh mé é. Sibhse a sheol saothar isteach ach nach bhfuair duais ar bith, bíodh a fhios agaibh go raibh ceithre shaothar seolta agamsa, bliain i ndiaidh bliana, sular bhuaigh mé rud ar bith.

Ní raibh mise i láthair ag bronnadh na nduaiseanna i gcomórtas liteartha an Oireachtais ach an t-aon uair amháin. B’in sa bhliain 2006 nuair a roinn m’úrscéal ‘Seán Ruiséal agus Iníon an Oileáin’ an chéad duais le saothar le Maidhc Dainín Ó Sé. Agus deireadh leis an searmanas, tháinig an bheirt a bhí mar mholtóirí ar mo scéal chun labhairt liom. Ansin bhrúigh bean agus ansin bean eile isteach sa chomhrá. Iad beirt bainteach le comhlachtaí foilsitheoireachta agus suim acu an scríbhinn a léamh. Gheall mé cóip a sheoladh don chéad bhean díobh. Níl fúm anseo a thuilleadh a scríobh faoin scéal sin seachas a rá nár fhoilsigh ceachtar den dá chomhlacht an t-úrscéal.

I ndeireadh na dála sheol mé an scríbhinn chuig Pádraig Ó Snodaigh agus ghlac sé léi. Tá ábhar ghearrscéil ghreannmhar sa chur agus cúiteamh, comhfhreagras, easaontas agus, sa deireadh, maslú a bhain le diúltú na scríbhinne. (N’fheadar an mbeidh sé de dhánaíocht ionam an cur síos sin a scríobh.) OK, sa deireadh, d’éalaigh mé ón mbeirt agus d’fhill ar mo chol ceathrar a thionlaic mé an oíche sin. Agus muid ar tí imeachta, tháinig bean óg chugam agus d’iarr orm dul go seomra eile le haghaidh agallaimh raidió. Faoi am sin, áfach, bhíothas críochnaithe leis na hagallaimh agus ar ais liom go dtí mo chol ceathrar, a bhí faoin am sin ag labhairt leis An Snodach agus a chéile Clíona Cussen. Anois, sé an fhírinne ghlan é go raibh luath-leagan de scríbhinn an úrscéil chéanna seolta agam chuig Coiscéim geall le bheith bliain roimhe, ach focal níor chualas ina thaobh agus chinn mé nach raibh aon tairbhe le bheith ag iarraidh míniú ó Phádraig.

Tuesday, September 28, 2010

Comórtas an Oireachtais

Cuimhin libh gur luaigh mé i gcomhthéacs an mhír a scríobh Mise Áine faoi ‘Cré’ go raibh scéal scríofa agam dar theideal ‘Achaidh Aislinge’? Luaigh mé, freisin, gur chreid mé nach raibh sé infhoilsithe de bharr laige na Gaeilge ann agus do-chreidteacht an phlota. B’in an chéad phíosa fada a chríochnaigh mé agus mé ag athshealbhú mo chuid Gaeilge. Thart ar an mbliain 2000 a scríobhadh é. Well, agus sin scríofa agam ar an mblag, chuaigh mé ag léamh an scéal arís, agus dar m’anam, thaitin sé liom. Chuaigh mé ag féachaint ar liosta na gcomórtas liteartha de chuid an Oireachtais agus tháinig mé ar chomórtas A8, gearrscéal de níos mó ná 2,500 focal. Mhaoinigh Litríocht.com an comórtas sin agus é ar intinn acu an deich scéal is fearr a fhoilsiú mar e-leabhar. Cinnte bhí níos mó na 2,500 focal ann, mar 6,500 a líon focal, novella seachas ghearrscéal, déarfainn. Cuma, sheol mé isteach é. An dara háit sa chomórtas buaite aige. Ionadh an domhain orm. Mo dheartháir, Rory, tar éis an seic a ghlacadh ar mo shon.

Ar Cosa in Airde

Seachtain ó shin bhí stoirm mhór oíche againn, báisteach agus ghaoth mhór. An mhaidin dár gcionn, ní raibh ach an chorr-dhuilleog ar an talamh. Aréir bhí báisteach againn, thart ar leathorlach, ach gan ghaoth ag dul léi. Tá an talamh clúdaithe le duilleoga inniu. Sin mar a tharlaíonn anseo. Tagann an t-athrú séasúir chugainn ar cosa in airde. Is breá leis an mbeirt againn an t-earrach agus an fómhar ach imíonn siad uainn sciobtha go leor. Más é a deirtear faoi aeráid na hÉireann ‘Long wet days followed by short wet days,” sé atá againne dhá shéasúr fhada, samhradh agus geimhreadh agus giota beag d’earrach agus d’fhómhar. As seo amach ní aibeoidh trátaí agus tá deireadh leis na súnna craoibhe. Tá biatais agus cairéid fós le baint, ach thairis sin ní bheidh le déanamh againn ach na bleibeanna nua, tiúilipí agus cromchinn, a chur i dtalamh, na duilleoga a bhailiú is a charnadh, ola téimh a cheannach agus filleadh ar an úrscéal.

Monday, September 27, 2010

Garleanbh Nua

Beimid ag tiomáint ó dheas an mhí seo chugainn chun bheith i láthair ag baisteadh an gharlinbh is déanaí againn: Claire Elizabeth O’Connor. Ós oifigeach cabhlaigh a hathair, baistfear ar bord loinge í le huisce coisricthe as clog na loinge. Greanfar a hainm agus dáta a baiste ar an gclog amach anseo.

Deir mo chéile liom gurb í seo an garleanbh deireanach. Seo an cineál eolais a bhíonn ag mná ach nach bhfuil teacht riamh ag fir air. N’fheadar cén fáth. Cibé ar bith é, seo ár liosta:

Megan, Thomas, Jack, Michael

Leah, Jessie, Elizabeth, Abigail

Shannon

Fiona, Ian, Maeve, Claire

Friday, September 17, 2010

Pióg



Sé cupán súnna craoibhe mear-reoite ag 0 °F, dhá chupán siúcra, ¼ spúnóg salainn agus sé spúnóg arrarút measctha leis an siúcra. An crústa (ceannaithe) péinteáilte le hubh buailte. 45 nóiméad ag 425 °F.

Friday, September 10, 2010

An Mosc Sin

Mar is eol daoibh, tá cónaí orm in Connecticut i bhfogas 15 míle slí ó New Haven. Rugadh agus tógadh mo chéile in East Haven agus fuair sí bunús a cuid bun-oideachais in New Haven i scoil pharóistiúil St. Mary’s. Seo giota as blag Paul Moses (Commonweal) atá thar a bheith spéisiúil, dar liom.

The `Ground Zero mosque’ and the K of C’s mother church
August 29, 2010, 12:33 pm
Posted by Paul Moses

I’d like to continue the discussion of parallels between 19th century attacks on Catholicism and current Islamophobia by pointing to the history of the New Haven, Conn., church where Father Michael J. McGivney founded the Knights of Columbus.
A reader sent me a copy of a July 28, 1879 article in which The New York Times, playing the Fox News role, offered a scathing history of St. Mary’s Church under the title, “An Unprofitable Church: Roman Catholic Troubles in New-Haven.” The church on one of New Haven’s finest residential streets had been dedicated five years earlier, but only after a struggle in which the pastor was pressured to accept an alternate site.
As The Times put it, “When the residents of this aristocratic avenue discovered that they were in danger of seeing a Roman Catholic church spring up among them, with all that the establishment of such a church implied, they bestirred themselves to oppose the project. The wisest of the Roman Catholics here did not favor it, and St. Mary’s was induced to exchange the lot for a good one in some other locality.” But that site was also deemed “too good” for Catholics, so a lesser lot was found. The pastor refused this, according to The Times, and built the church as originally planned on wealthy Hillhouse Avenue.

According to the Times, the parish fell into debt (its parishioners being mainly “servant girls”). “The result shows how foolish were those who persisted in building the church on the spot where it stands,” The Times concluded. “How much spite had to do with it cannot now be ascertained, but the complete history of the negotiations would be very interesting. The edifice was erected beyond the boundaries of the parish, and it invaded the most exclusive homes of wealth and culture. It is an eye-sore on the avenue, a source of annoyance and injury to neighboring residents, and a complete failure as a business enterprise.”

Today, it is a thriving community run by the Dominicans, who came to the parish in 1886. It holds a place in the history of American Catholicism for, as noted on its Web site, Father McGivney, who served in the parish for seven years, organized the Knights of Columbus in its basement in 1882.

Much is contained in the Times’s phrase “with all that the establishment of such a church implied,” for it signifies that the writer was able to simply assume that the paper’s readers were already well aware of the Catholic Church’s supposed evils.
Pressure to “compromise” on a site … bias against the religion of an immigrant community … hostile media coverage. There is nothing new under the sun.