Wednesday, July 8, 2009

Bradán Póitseáilte

Bradán Póitseáilte

Dhúisigh bean an tí.
Bhí duine éigin ag cnagadh ar an doras.
Cén t-am é?
Leath i ndiaidh a dó!
In ainm Dé! Cé a bheadh ag cnagadh ag a leithéid seo ama?
Chaith sí súil ar a céile. É ina shuan.
Ar chóir é a mhúscailt?
Má mhúsclaíonn, bí cinnte go mbeidh sé ag clamhsán go maidin agus chuile “Ní féidir liom dul ar ais a chodladh” uaidh.
Fág ina shuan é.
Síos staighre léi. Bhog sí cuirtín an tseomra suí beagán.
Bhí fear mór ard ina sheasamh os comhair an dorais.
Cad a dhéanfadh sí?
Thiontaigh sé béal ar aghaidh chuici. Deartháir léi a bhí ann.
Ach, féach, bhí duine eile ag druidim leis.
A comharsa bhéal dorais a bhí ann.
D’oscail sí an doras.
“Mhúscail an gleo mé,” arsa an chomharsa.
“In ainm Dé, lig isteach mé,” arsa an deartháir.
“Isteachaigí go ciúin,” arsa bean an tí.
Bhí an t-allas ag rith go tiubh leis an deartháir, a chuid éadaí fliuch agus a bhróga ar maos.
“Glan na nithe sin ón tábla,” arsa an deartháir, “agus leag sean-nuachtán air.”
Thosaigh sé ag tarraingt ar théad a shín ón a ghuaillí gona threabhsar.
Nocht iasc as an osán clé, iasc eile as an osán deas. Bradáin!
“Be the Lord Harry,” arsa an chomharsa.
“Holy God,” arsa bean an tí.
“Fuist,” arsa an deartháir, “nó músclóidh sibh an fear thuas staighre agus cá bhfios a dhéanfadh sé, a mhacánta is atá sé.”
“Suigh,” arsa bean an tí lena deartháir, “agus lig siar an braon seo fad a bheidh mé ag ullmhú cupán tae dúinn.”
“Bhí mé thuas ag Droichead na hInse ar mo rothar,” arsa an deartháir, “agus tharla go bhfaca mé na bradáin ina seanléim thar an gcora.”
“Agus chuaigh tú chun cabhrú leo,” arsa bean an tí, “agus léim péire díobh isteach id threabhsar, is dócha.”
“Lig dó,” arsa an chomharsa.
“Ní go díreach a léim siad chugam, ach ní raibh ar éirí leis an dís seo an chora a thrasnú agus ó tharla geaf im lámh agam, chuir mé stop leis an léim in aisce sin acu.”
“Bhí tú riamh carthanach,” arsa bean an tí agus í ag dáileadh an tae.
Thosaigh an bheirt bhan ar na bradáin a ghlanadh agus a ghearradh ina bpíosaí.
“Conas ar tharla duit éirí chomh fliuch sin?” arsa an chomharsa.
“Tharla Garda agus maor uisce ag teannadh liom agus b’éigean dom dul san abhainn chun éalú uathu. Bhí mála ar chúl an rothair agam ar sheans go mbeadh rath ar an oíche, ach bhí orm an rothar a fhágáil mar ar cheil mé é agus cionn is nár fhéad mé na héisc a iompar go hoscailte, chroch mé ar théad agus cheil mé im threabhsar iad agus as go brách liom.”
“Sár-jab,” arsa an chomharsa, “trí mhíle siúlta agat, an dá bhradán ag crochadh uait agus gan a dhath de dhíobháil orthu. Sár-jab ar fad.”
Filleadh na píosaí i nuachtán agus roinneadh eatarthu iad. Dhá bheart don deartháir, beart an duine don bheirt bhan.

“Cén boladh sin san aer?” arsa fear an tí ar fhilleadh dó ó obair an lae.
“Blúirín bradáin,” arsa bean an tí. “Blúirín bradáin phóitseáilte agam duit, go díreach mar is fearr leat é.”

2 comments:

  1. An-deas! :-)

    Agus is deas an focal "osán" é freisin.

    ReplyDelete
  2. Denis: Mura mbeadh an focal sin agat, cad a bheadh agat? An bhfuil focal eile ann nach eol dom?

    ReplyDelete